وقتی گفتی سلام

هیچ کودک فال فروشی امید به پول خردهای جیبت نداشت

وقتی گفتی سکوت

هیچ رمالی تو چشمهات ستاره نمی دید

وقتی روبروم نشستی

هیچ خوابی حقیقت نداشت

وقتی دستهات گلومو گرفت

وقتی گوشهات نفسمهامو شمرد

وقتی اشکت پلکهامو بست

وقتی که دل میز از فاصله بین من و تو سوخت

من به خواب رفتم
خواب مرگ تو

رفتم که زیباترین دروغ ها رو ببوسم

قاشقی وجود نداره

من اینجا نیستم. تو کیبورد فرو می ره دستم. مثل عبور روح از سنگ. مثل نشت تن تو مبل. مثل غرق شدن لباس تو آب. مثل رد شدن صدا از دیوار. .

اگر این اتاق آوار شه،  اگه این مبل و میز و لپ تاپ خاکستر، اگه رعد و برق سیمهای سقف بشم بچسبم مثل یه لکه قیر به شیشه، آب از آب تکون نمی خوره... من همچنان می نویسم و تو همچنان بی خیال، تو چریدن واقعیت خودت فک می جنبونی...

تو حبابکی هستی تو خواب کفشدوزکهای گلدون من... و خرکیف که مثلا حباب بودن ات به انتخاب خودت بوده!

 قبل از اینکه بفهمی کفشدوزک، به انتهای برگت رسیدی.

من می دونم دیگه کارم تمومه...!

گالیور وار زندگی کردم من خر.
بیشتر عمرمو مث مرده ها خوابیدم و گذاشتم  کوتوله ها بیان رو سینه ام بشینن و شهرک بسازن.
هر از گاهی از خواب پامیشم طنابهای دست و پامو پاره می کنم و همه اون آدمکا رو پرت می کنم این ور و اون ور.
داد می کشم و زنجیر پاره می کنم و هیکلمو مشت می کنم می کوبم رو لشکر آدم کوچولوهای ترسو.
خیالم راحت می شه.
خسته می شم.
حوصله م سر می ره.
دراز می شم و باز می خوابم.
اینقدر سنگین که قلقلک اونایی که یواش یواش برمی گردن رو تنم که دوباره خونه و شهر بسازن هم بیدارم نمی کنه.
گالیوار وار زندگی کردم من احمق.

چهل و شش - و ۲

من انتخاب می کنم که زندگی کنم و
رشد. بگیرم و بدهم و کنم

حرکت. بیاموزم و عاشقی کنم و
گریه. بمیرانم و بمیرم و 

باشم پارانوید و بگم
دروغ. متنفر باشم و بترسم و
دست زنم به هرآنچه بخواهد یکی گذشتن


 من انتخاب می کنم که زندگی کنم و بگم
 دروغ. بمیرانم و بدهم و

بمیرم. بیاموزم و عاشقی کنم و
دست زنم به هرآنچه لازم بدارد یکی گام برداشتن