خواب دیدم تو یه صحرا سر یه تپه شنی وایسادم. اون دورتر مراسمی به پا بود. یه حوض بود و بالاش از یه جرثقیل یه دوربین سر و ته با طناب آویزون بود جوری که سر لنزش وسط حوض و نشونه می رفت. ۴ تا زن چادری سیاه پوش نشسته بودن کنار حوض. هر از گاهی یکیشون آروم بلند می شد، میومد لب حوض وایمیساد. بعد بی تقلا و حرکت اضافه بدون اینکه کسی مجبورش کرده باشه مث یه تیکه چوب کم کم به سمت آب کج می شد تا می افتد توش و غرق می شد. اما باز ۴ تا زن بودن. یعنی فرقی نمی کرد چند بار زنها غرق شن. همیشه ۴ تا بودن. اون دوربین هم از بالا با یه کابل به تلویزیونی وصل بود که روبروی زنها اونور حوض پخش مستقیم غرق شدنشونو نشون می داد و اونام تماشا می کردن.
یهو دیدم منم یکی از اون زنهام. نوبتم که شد بی اختیار و زامبی وار پا شدم رفتم سر حوض. بعد با صورت افتادم تو آب.
حوض در واقع حوض نبود. یه دریچه یی بود به اقیانوسی که اون زیر بود. همینجور که پایین می رفتم شعاع نور رو می دیدم که زور می زدن تاریکی چگال آب و بِبُرن ولی تو همون یکی دو متر اول به گل می شستن و محو می شدن.
شنا بلد نبودم. شروع کردم به دست و پا زدن و آب خوردن. آب ریه هامو پر کرده بود. از ترس دیوونه وار دست و پا می زدم. ولی نه بالا می رفتم نه پایین. در یه ارتفاعی که از دریچه حوض دور نبود گیر کرده بودم. در لحظه وحشتناک یک ثانیه مونده به وقوع مرگ فیلم گیر کرده بود انگار. تموم نمی شد. ترس عمق و عرضی داشت به قد اون اقیانوس تاریک. و طولی به قد ابدیت پاز شدن عقربه ثانیه شمار ساعت. و در این حال تا صبح موندم. یک شب تا صبح آب خوردم. نه نجات پیدا کردم و نه مردم.
صبح پا شدم نشستم تو رختخواب و تند تند نفس های عمیق می دادم تو ریه پر آبم. مث همون خواب. مث کسی که غرق شد و نمرد.
November 2012
