پاره آجر

نمی دونم چیه. از ساعت 1 تا الان انگار یه چیزی توم پاره شده. ریخته بیرون. مث اسید. رگم می سوزه. مغزم می سوزه. شیکمم می سوزه. استخونم می سوزه. میل به زندگی مث حشرترین فاحشه ی محلمون زده بالا. درست به همون اندازه که میل به تموم کردنش. بین دوتا خواستن و نخواستن بینهایته که دارم باز می شم از هم. تموم جیبا و درزای لباسام پر از آجرایی که از خراب کردنا جا مونده. از ساعت 1 تا حالا جیبام پاره شدن. پاره آجرا همه جا پخش زمینن. از ساعت 1 تا حالا افتادم روشون و مث یه احمق سعی می کنم باز بهم بچسبونمشون. انگار می خوام همه ی اون خونه ها که توش زندگی کردمو، همه ی اون عشقای نارسو که سر زا رفتنو، همه ی اون نفسای عمیقی که زیر گوشای کر کشیدمو، همه ی اون سوراخ موشایی که توش از ترس واقعیت قایم شدمو، همه ی اون انزواها رو، که ساختمو و توش لونه کردم و بعد ترسیدم و خرد و خمیرشون کردمو، باز از نو بسازم. از اون همه خرابه حالا همین 3 4 تا خرده آجر مونده. اما انگار عقل از سرم پریده. همین حالا می خوام همرو باز بسازم. با همین چس دونه مصالح. تا صبح نشده. تا داغم. تا می سوزم.

می دونم نمیشه. این پاره آجرای تو جیبم فقط واسه یادآوریه. نه ساختن.