ما و حبابهای امید رو دهن کف کرده دریا

 افتادیم تو دریا. از همون ب بسم الله. دست و پا می زنیم به جماعت و فرادا. یا از ترس خفگی یا به امید آغوش امن مادر ساحل.

این دفعه که دریا کشیدتت تو خودش، خودتو نجات نده. غرق نشو. شنا کن فقط ... یا بهتر، موج سواری. بخند و باهاش سر بخور بی جهت.

پایانی نیست. ساحلی نیست. جایی قرار نیست برسیم. زمین سفت کسالت باره و ستاره قطبی نور چراغ قوه یکی مث خودمون که تو کهکشان بغلی گم شده. 

خبری نیست...