پیامبر - تقدیم به م. امید

 هو هو!
هو هو!
می خوانم از او

کز هر چیز خالی است و از بودنش تو انباشته!

بر آن خشکیده درخت بید
                              طرح مبهم یک جغد
                                                   می زند خنج بر نبض شب خاموش
در این پهنزار خشک تب دار

                  در این گورستان خفته در سنگ بسیار
                                                       در حدود از یاد رفته این حوالی
                                                   
                            درعمق ساکت به خون گردیده چشم ماه
                            سربه سر با باد
                            تنها یکی است که خواندن به یاد دارد هنوز

  

 جغد پیر دلچرکین دشت

 می خواند هنوز

  هان! شبگردا! دلیرا!... چیست این غوغای نابهنگامت؟
نکند صبح کاذب را می زنی جار؟
یا غرور درخون نان غلتیده  را می زنی طبل؟
یا هرچه نمی دانم چه غمناک و تلخ

که طاق لحنت بر طاقت شب اینچنین آمده است آوار؟

جغد پیر اما جز به خواندن سخن راندن نمی داند

- هو هو!
هو هو!
می خوانم از او

کز هر چیز خالی است و از بودنش تو انباشته!

 !باشد
بده ای جغدَ کم آواز
بخوانک یار ناجور بزم تنهایی
چشمهایم بر سکون ات مات      گوشهایم مبهوت     نفسم محبوس
نمی دانم از چه می نالی آخر ای پیک ملعون

هااااان! نکند جبریل منی تو؟!
آری جبریل منی تو!
جبریلک مهربان من!
پاکیزه روح ، پاکدامن!

اما پرندک عمرم:
بر او که فرود آمدستی  امشب دریغا
گمان نداشتی چه بیگانه بوده است مصیبت وار
با الفبای این آواز
از همان آغاز

ملک بی فر و نور
اندکی نزدیکتر بنشین
                           بگویم کیست این هو که می خوانیش هو هو؟
یا او؟           
                              یا چه می دانم ، هرچه ضمیرغایب از جا و مکان است..

(آه ... لعنت بر آن لکنت هو-هو کشانش)

- او کیست کز او با من
جز تو جان رنجور
 نیست کسی ، فهمی ، دهانی یارای سرودن ؟

رستخیز و فسرده بر طوق مهتاب
جغد می خورد تاب

- هو هو!
هو هو!
می خوانم از او

کز هر چیز خالی است و از بودنش تو انباشته!

باد می خواند

 هستند مردانی هنوز
کز پی ساده سوالی

بگریزند سوی بیابانهای دورادور!

...و چنین من پیامبر مردگان شدم.

8 April 2006, Sherbrooke

یادممی...یادمشم

بیش از این گفتن زیاده است

کمتر از این درد

به تو دورترین

راحتم کردی.

 کاش بودم و در سکوتت به مرگ میرسیدیم.
 قرارمون این بود که هیچ کس به سیاه نبودن قلب هیچ گرگی شک نکنه. حالا اگه لحافت رو کشیدی تا بیخ سر و اشکی نیومد، برو هی بخند سر میز صبحونه که مثلا انگار نه انگار که شبا هم دیگه زوزه ی زیر پتو رو تاب نمی آرن....

کسی نمونده. تو موندی و چند وهم خوشایند گونه و غریب دیگه.
از بین این قلیل خواب-گونه تو رو بسیار دوست می گیرم
شاهزاده ی کوچک من

سوختن تمام اعصاب شکم یه مرغ بی سر

Metallica - Until It Sleeps found on Rock

دست راست دیگه راست نمی گه
ارتباط انگشتای منتظر دست راست مدتهاس با نیمه چپ مغز قطع شده
مغزی که به خواب رفته
خوابی که توش من باور پذیرترینم
باوری که مثل بادکنک از دستم رها شد و با باد رفت
بر باد رفت
بر باد رفتم

سلام رهگذر
سلام از دهانه ی غاری که تو سیاهی ش به آرامش آفتاب رسیدم
سلام از یه عروسک خیمه شب بازی که شب-بازی کردنش دیگه نمی آد
سلام همبند قدیمی و نوستالژی زا
که مث یه عکس رنگ پریده و زرد
از تو قاب این دخمه خیالاتمو بر و بر برانداز می کنی

بیا با هم تو غار تلفن کنیم
به هم
دو ساعت
سه ساعت
و بعد که بهم رسیدیم
تو بشین اونور اتاق و من این ور
و از پشت جمع حاضر
به هم نیاز به رویا و مرگ مغزی رو هی اس ام اس کنیم
و از سکوت هماهنگ و با فاصله حس تعلق نداشتن و مزمزه کنیم

بیا بشین پیشم کمر کش غار
اینجا چشم چشمو نمی بینه
اینم خودش یه جور چشم بندیه!
آدم که زیاد اینجا باشه از این کارا هم می کنه

؟
اینقدر نور اون بیرون چشامو می زنه
که اصلا نمی بینیم کی هستی
هی سایه شبیه به درخت با اون دو تا شاخه آویزون
اگه آدمی راتو بکش و برو
و اگه نیستی
بیا با هم ریشه بدیم
تو منو سفت بگیر و من تو رو
تا این درد بخوابه