من فقط پیر شدم و بزرگ نشدم
رفتم تو گنجه و از خودم قایم شدم
از لای شکاف در یکیو می بینم که با صلیب و یه کیسه میخ پی مجرم می گرده
اما من تو تاریکی جام امنه اینجا
من اینجا جام نرم و گرم و امنه

باور کن ما تنهاییم
و از این بابت من از کسی عذر نمی خوام!

۴ صبح، بشین پای پنجره ... ساکت... چشمها رو ببند و صدای ذهن و خاموش کن... تمرکز کن  
۵ سال ۵ سال برگرد عقب ...هر بار توقف کن و یه خاطره به یاد بیار... با همه حواس ۵ گانه ات حسش کن...  برو تا برسی به ۲-۳ سالگی زمانی که حافظه تازه شکل میگیره 
مرزش رو پیدا کن .. اولین تصویر ثبت شده تو ذهنت چی بوده؟ تصویرش کن دوباره، جزئیاتو بساز و رنگ بزن و صدا گذاری کن.
برو عقبتر... حتما تصاویر دیگه یی هم هستن که تو اولین لایه های ناخود آگاهت شنا میکنند. 
یه مشت شکل هندسی بی مفهوم و صامت... اولین تصاویر جویده شده تو مغز تو... به اینها برس... به این شکلهای بی معنی، چه طرح کاغذ دیواری اتاقی که توش تو قنداق بودی، چه طرح کتی که تن پدرت بود وقتی بغلت میکرد، و چه ... بخش اصلی  بود الان تو ِ ... اونها بودن که مغزتو شکل دادن و نورون هاتو جوش دادن 
حرفهای نگفته ی من به تو اون حسیه که  بعد از این مراقبه داری.

وقتی گفتی سلام

هیچ کودک فال فروشی امید به پول خردهای جیبت نداشت

وقتی گفتی سکوت

هیچ رمالی تو چشمهات ستاره نمی دید

وقتی روبروم نشستی

هیچ خوابی حقیقت نداشت

وقتی دستهات گلومو گرفت

وقتی گوشهات نفسمهامو شمرد

وقتی اشکت پلکهامو بست

وقتی که دل میز از فاصله بین من و تو سوخت

من به خواب رفتم
خواب مرگ تو

رفتم که زیباترین دروغ ها رو ببوسم

قاشقی وجود نداره

من اینجا نیستم. تو کیبورد فرو می ره دستم. مثل عبور روح از سنگ. مثل نشت تن تو مبل. مثل غرق شدن لباس تو آب. مثل رد شدن صدا از دیوار. .

اگر این اتاق آوار شه،  اگه این مبل و میز و لپ تاپ خاکستر، اگه رعد و برق سیمهای سقف بشم بچسبم مثل یه لکه قیر به شیشه، آب از آب تکون نمی خوره... من همچنان می نویسم و تو همچنان بی خیال، تو چریدن واقعیت خودت فک می جنبونی...

تو حبابکی هستی تو خواب کفشدوزکهای گلدون من... و خرکیف که مثلا حباب بودن ات به انتخاب خودت بوده!

 قبل از اینکه بفهمی کفشدوزک، به انتهای برگت رسیدی.