Failed Star

I am not a planet. I am not a star. I am a failed star.

A giant dwarf. A baby monster.

Not habitable like a planet. Not life-giving like a star. Dimmer than a star, larger than a planet, a limp mass stuck in an undecided state. Never a giver. Never a receiver. No visitors in its orbit, no orbit to visit any master.

I am a failed star. Not willing to be discovered. Not worthy of a will to be discovered. Not worried of such worthiness.

May the Gods of seven skies excuse my being. May the Lord of Ether set me free of any mass. May the Supreme being of Vacuum release me from any incurable disease of grandioseness.

۴ × ۴

 اتاقی است اینجا :

                      یک نفر را کم

                                            دو نفر را بسیار.

آن کنج پنجره ای

سمت من دیواری


در  این میانه ی از هرچه تهی

آه می کشد سقف

از غم

از جبر تنهایی


خانه ام بی غوغا ست

ضیافت شب اما قندیل باران ش گرفته

امشب پنجره باز در کار گره انداختن به ابروی خواب

از کنج خوف انگیز خود می دهد رنجور آواز

نجوای وهم انگیز پریزادی است پیچیده در ناقوس ترس


بر فراز نیم بند تن شناور شولای مرگ

نشسته کمین فرو غلتیدنم را در گود مسخ

نگهبان صبح را ترسم خواب رفته باشد باز، گرم گرم

من ام و پنجره ای دهان بازمانده

که می بلعد روانم را آهسته آهسته

ژرفاژرف غارش قیراندود

می کشانم خسته جانم را در قاب او.

***

می کشانم خسته جانم را در قاب:

سر بر دهان شیشه می خوابانم

نجوای شب را می مکم آرام در گوش

شیار مغزم را پس می زند جامه

دست بر آماسیده شکنک بلند و پستش می کشد

مسخ علامات مگو مست می پیچم

 تسلیم می چرخم

و یک آن

به طرفتی که هیچ دفاعی را میسر نیست تدارک

به ناخن چنگ می زند در گوشت نرم مغز

آوخ!!

دیگرم رفت صبر و تاب

آمده است آوار

می گریزم به عقب

فریاد! فریاد!

پناه بر دیوار!

پناه بر دیوار!


<تترق ... تترق>

خانه ام؟ نه! همه چیزی جان گرفته است

ز هرسو دست است که پرتاب می شود به عزم کاسه سر

می چرخم به حول خود

می شوم بر زمین نقش

و ناگاه سایه دو پا که صورتم بر خاکش فرود آمده

نگهبان صبح به نجاتم آمده.
     

Sherbrooke, 5 November 2006

 

 

 

 

Iday · Iday - Whale

Sour Silence

 

 

In the thick of the woods
Sour silence in the mouth

A rising cold from the evening breeze
leaves a line of tears and fleets

Ahead is a plain
Grave is the pain

I say to myself quietly

How empty my heart is
like this environs

 

 در انبوه خامش بیشه

 سکوتی گس در دهان  

 

خیزشی سرد از نسیم عصر  

خطی از اشک می گذارد ومی گریزد   

 

پیش رو دشتی  

در سینه دردی  

 

 به خود می گویم آهسته:  

چقدر دلم مثل این دور و بر هست خالی

 

با الهام ازچیزی که ۱۵ سال *بعدش* از این شاعر چینی خوندم

Wang Wei: Deer Park

鹿 寨

空 山 不 见 人
但 闻 人 语 响。

返 景 入 深 林
复 照 青 苔 上。

Lu Zhai

Kong shan bu jian ren
Dan wen ren yu xiang。

Fan jing ru shen lin
Fu zhao qing tai shang。

Deer Park

Empty mountains: no people seen
Yet one can hear the echoes of people’s words

Reflected light enters deeply into the forest
Illumination again: going to the green moss.

 

https://www.learnancientchinesepoetry.org/2016/10/22/wang-wei-deer-park

Notes to my psychologist

• There is no such thing as big or small agonies. They are all the same size. It is just us who enlarge or shrink in their face.
• Everyone has absolute freedom, until they decide to use it.
• The world today is a place where legs are wider open than minds.
• Those who depart may never arrive. Those who do not, certainly won't.
• Sometimes what is hidden under one mask can be revealed by putting on another mask.
  

*This post gets updated every now and down.