خوابهای پراکنده: کمی پیش از سقوط

فاجعه ی قریب الوقوع برخورد هواپیما به کوه. و کنار هم نشستن ته بلیط سینما و کارت پرواز تو جیب شلوار منی که عن قریب برم تو کوه. همراه با تلخ خندی بر لب از این همه تفاوت اسکیل در دغدغه.‌ از اینکه چقدر دلم می خواد باز بزرگترین دغدغه ام حرص خوردن از چس فیل خوردن نفر پشتیم باشه سر اون فیلم آخری که ته بلیطش الان تو جیبمه کنار کارت پرواز. دوتا کاغذ هرکدوم مدرکی از دغدغه مصائب زندگی در دو اشلی که اساسا متفاوتن. یکی مدرک حقارتهام و یکی حکم مرگ به دست سنگهای روی کوه. یکیش درگیر کوچیکی دنیام و یکیش درگیر اصل بودنم تواین دنیا. خودشونم خبر ندارن چقدر فرق می کنن همینجور که بغل کردن همدیگرو اون ته جیب...

آهن ربا

آدم مث یه تکه آهن سرگشته س. با اتمهای آشفته و باری به هر جهت. وقتی توی یه میدان مغناطیسی قوی میفته یهو همه چی جهت می گیره. منظم میشه. اینقد که حتی خودشم آهن ربا میشه. که یه آهن دیگه رو هم کناردستش جهت بده‌.

عشق همینه. عرفان همینه. این حس جادویی یکی شدن و یکی بودن و همه ذراتت یک جهت داشتن. این تمرکز فوق العاده. که میدان حضورتو بسط میده جوری که محیط اطرافت هم تحت تاثیر تو خم میشه و جادوی مغناطیس و نیرو تو حس می کنه.

عشق زمینی یا الهی فرقی نمی کنه. یکیه تاثیرش. مهم نیس اون چیزی که تو رو آهن ربا کرده خودش وجود اصیلی بوده یا مجاز. Muse خیلی خواننده های شاهکار آدمهای عوضی بودن. اما چیزی که موند یادگار خطهای منظم گَرد آهن سیاهیه که رو کاغذ، دوار و حلقوی، طرح انداختن تو موزیک. و فیلم. و شعر.

به همین صورت عشق به خدایان. به خالق. ادیان مختلف بحث می کنن شمال و جنوب آهن ربای من مطلقا درست تره. اما هیچکدوم نه درست تره نه غلط تر. آهن ربا سر و ته ش مهم نیست کجا باشه. مهم اون نیرویی که پراکندگی ذرات تو رو به یه سمت جارو کنه. می خواد عشق به خدا باشه، یا دختر همسایه، یا یه شی. آدمها عاشق یه خدا یا یه آدم نمی شن.‌عاشق عشق میشن. بهشون معنی میده. جهت میده. زنده شون می کنه. و اونی که هم می زنه، که کارش هم زدنه، چه بسا خود از حقیقت به تمامی عاری باشه. مث کعبه که عینا میدان مغناطیسی ریز ذراتی رو به شکل آدم تو خطوط متحدالمرکزش می چرخونه‌ و خود اون خونه خالیه... آدما گرد هیچ می گردن. میلیونها انسان به خدا تعظیم نمی کنن. بهم تعظیم می کنن. رو به یه خونه ی خالی که اگه ورش دارن خودشونو تو صف روبرویی می بینن. چیزی مث داستان سی مرغ عطار. طواف می کنن حول مَکِشِ نیستی. مث گرداب که حول خلا اون وسط می چرخه. با نیرویی که بزرگترین ناوها رو قورت میده. مث گردباد که حول خلا اون وسط می چرخه. با نیرویی که تریلی رو مث پر هوا می کنه. امکان تولید نیرویی عظیم به دست خلا رو دست کم نگیریم. اصلا تمام جادو دست همون خلا ه. 

از "نبود" ه نه "بود" که حرکت بوجود میاد.

درد از این نیست که چرا سر بود و نبود یه خالق بحثه. درد این جاست که این زیبایی سنگین و مصیبت بارِ تولید حرکت از هیچ و به خاطر هیچ رو نمی بینیم. اگر غلط هم باشه این فکر دست کم جادوی زیباتریه از یه نجاری که جهان و اره کرده و میخ و پیچ کرده و رو هم سوار. 

چون نیست زِ هرچه هست جُز باد به دست،

چون هست زِ هرچه هست نُقصان و شکست،

 

انگار که هست، هرچه در عالَم نیست،

پندار که نیست، هرچه در عالَم هست.

 

Truth & White

The true nature of truth is unknowable and inexplicable. Here is the reason:

To explain something we fall back on different tools and techniques, one of which is "contrasting". Like to explain darkness we contrast it with light. The same goes for good and bad, and many other concepts with discrete properties fitting in discrete categories. The contrasting works because we implicitly assume and rely on the fact that we already have an understanding on the thing we are contrasting the other thing with. 

This technique is simple and powerful. It works by drawing boundaries between concepts to distinguish them, but it has its own limitations.

Imagine everything is white... EVERYTHING. And nobody has never seen black. Imagine some lucky person has encountered black, and back to all white people wants to explain it, using contrasting. The person says: "Black is the opposite of white, where there is no white it is black." But how do you imagine the absence of white, if all you have seen in your life has been white? You do not even exactly know what white is. Probably you do not even have a name for it. If there has been no way of differentiating whiteness from anything else, i.e. no separable characteristics to highlight, or any boundaries between the white areas (like if there was different shades of white), why would you want to name or define that "everything" that is "everywhere" in the first place?

So contrasting with white in order to define black fails, primarily because we had no means (or incentive for that matter) to define white as a starter.

Same goes for truth...

If truth is a fundamental nature of existence, it must be omnipresent. It does not have different shades, nor grades, nor forms. It is one. It lives in everything. It is just very much hidden* under layers of our biases and pattern recognition mechanics (hidden is not absence - being undetectable is not absence either, if you do not know what your neighbor's name is, and he or she never wants to communicate his/her name with you, it does not mean he or she does not have a name). 

* We assume truth is masked. Meanwhile, and to make the matter even worse, the mask itself is also part of the masked. Even the thing that hides the truth possesses it.

But even not falling for this sort of complication (the mask being part of the masked) does not help with anything either. So let's play this game of assuming truth is hidden.

Consider this: To uncover the hidden we first need to know what is it that we are looking for, because otherwise how do we know when we reach it in our endless diggings and uncoverings? How do we know we are not already there, at the point of staring directly at the face of truth?

So, we have to define truth and all its characteristics, to know what is it that we are looking for, and to know when we are there. And this is exactly where everything falls apart.

Let us say we start by defining it. But if we have never seen it before where should we find pieces to put together our definition? We might imagine how it looks like, but our imagination is built on past memories, so we can not precisely imagine something that is not entirely made of memory fragments. 

We might opt for trusting someone who claims they have seen the truth. But trust is not a reliable source as it is subject to deception. It is easy to see how trust has failed throughout history numerous times.

We might say I go on this quest, and whenever I bump into something bizarre that I have never encountered before I call it truth. But that might be many things that are bizarre and you have not encountered before. Those things are not guaranteed to be the truth.

I hope you see how we are in trouble in this business of truth seeking. 

Truth is like whiteness in that imaginary all-white universe. It is simply impossible to understand and define what white is if you are white, and all you see is white too.

The quest to find truth can not and will not have an end point. It is like a circle, without any beginning or end, and we are living on its perimeter indefinitely. 

موش موشکای کور

 من و تو دو تا موش کوریم که دالونای زیرزمینی مون از قضای روزگار رسیده به هم. دالونایی که هی می کندیم تا تونلی بشه به هوای آفتابی بیرون اما جاش هی تو خودش پیچیده و گره خورده و شده یه ماز مارپیچی که فقط به خودش ختم می شه. حالا هم به تو. 

ما که به نور نرسیدیم. تو اما هروقت پرسیدم بگو رسیدیم. اگرهم گیر زیاد دادم بگورسیدیم تو کوری نمی بینی. منم باور می کنم. تو کتم نمی ره این همه کندن تو سیاهی ته نداشته باشه.

انگار زمینی که توشیم یه توده ی خاکی فوق چگاله که جاذبه ش تمام خطوط راست دالونامونو هی کج می کنه به سمت پایین. به جهت مرکز. مث خطوط نور که وقتی به دام جرم سیاهچاله می افتن دیگه تا ابد اون تو گیرن و دور هم چرخ می زنن. هربار خیز ورمیدارن به سمت بیرون باز مث فواره می شکنن و خم می شن به داخل. تو دل یه توده خاک لوله هایی که کشیدیم گیر کرده رفیق. هر ور رو می گیریم و هر جور مهندسی ش می کنیم باز سر این تونل ها می شکنه سمت پایین. بالا، آسمون، نور، آفتاب. همشون انگار همیشه دقیقا جهت مخالف سمتی ان که می کَنیم. سمت ما. سمت بی حیایی تاریکی که اینقدر لخته جلو چشمون. سمت قلدری امنیت که گلوی بیقراریامونومحکم فشار میده تو مشتش. سمت خساست خاک که بسکه فقیره ما موشهای کور شدیم گنج پنهانش.