در بستر مریضی یا مرگ. ضعیف به غایت. مامان لب تخت با یه قاشق غذا نشسته. میذاره دهنم. برنج نرمه. اما همینم نمی تونم بجوم و قورت بدم. مامان از این همه غرور شکسته ام عذاب وجدان داره. میگه واسم شعر بخون. بدون سعی انتخاب می کنم: فصل خاکستری.
با همون برنج نیمه جویده و نیمه قورت داده تو دهنم شروع می کنم خوندن: « روح بزرگوار من، دلگیرم از حجاب تو...»
صدام از ته چاه در میاد. ولی به طرز معجزه آسایی ژوست میاد بیرون نت ها از گلوم. مث ابی پر حال و شور نیست. در یه گام دیگه س. از یه جنس دیگه س. انگار که صدای نی. غم رنگ زده همه نت ها رو. رنگ خاکستری.
می خونم: « .. مرگ منو ترانه کن..». دو گوشه لبخند زورکی و مهربون مامان به لرزش میفته. مث داربستی که بی دقت و با عجله سرهمبندی شده پیچ و مهره ش شل میشه. میره که هر آن ول کنه اون فشار عضلات دو ور لب و لبخند بریزه کف بشقاب برنج کته و پشت سرش همه نقاب پر از تسکین شو بکشه پایین. به بهانه ی دستمال کاغذی آوردن و پاک کردن غذایی که موقع آواز خوندن از دهنم چکه کرده از اتاق فرار می کنه بیرون. من با هرچی دارم و ندارم آهنگو بلندتر می خونم واسش جوری که از پشت درم بشنوه: «... وقتی تن حقیرمو به مسلخ تو می برم، مغلوب قلب من نشو، ستیزه کن با پیکرم... ». پلکام زیر سنگینی خودشون می شکنن و سر می خورم و تسلیم میشم به عمق خوابی نرم. خوابی که همه ی رنگها توش خاکستریه. حتی ملحفه ی سفیدی که مامان تازه شسته بود و حالا آوردن رو صورتم.
۹ نوامبر ۲۰۲۴
* Suspirium:
The Latin word suspirium means a deep breath or a sigh. The word suspiriosus comes from suspirium and the suffix -osus.
Mater
Suspiriorum is the Latin name for Our Lady of Sighs, one of the Three
Mothers. The other two mothers are Mater Lachrymarum (Our Lady of Tears)
and Mater Tenebrarum (Our Lady of Darkness). The name of each mother
translates directly from Latin, with "mater" meaning "mother".
تصویر:
دو تا تابه. یه دختر و یه پسر دارن کنار هم ایستاده تاب می خورن. پر از رهایی و شعف. حتی می شه گفت با بی کلگی خاصی. وحشیانه. گاهی بهم نگاه می کنن و نخودی می خندن. گاهی ریسه می رن.
دور گردن هرکدوم طنابی هست که نیمه شل گره خورده. بلنده اینقدر که مزاحم تاب خوردنشون نشه. کوتاهه اینقدر که اگه بیفتن گردنشون و طناب می شکنه. در واقع چارچوبی که تابها بهش وصله یه جور سازه ی اعدامه. ولی صندلی رو کسی غیر از خودشون نمی تونه بکشه از زیرپا.
اهمیتی به این پتانسیل معدوم شدن نمی دن. شایدم نمی دونن افتادنشون از تاب یعنی چی.
داستان پشت این داستان:
قبل از سوار شدن اون دختر پسره دو تا بچه کوچولو ان. ۶ ۷ ساله. اولش طناب داری در کار نیست. دختره رو تاب خوابیده دور خودش چرخ می خوره. پسره با دوچرخه میاد تو قاب. دختر و تاب و می بینه و دوچرخه رو بی خیال میشه. رو تاب بغلی سوار میشه و جفتشون شروع می کنن تاب خوردن. گاهی پیاده می شن رو چمنها می خوابن و ابرها رو نگاه می کنن. دو سه باری پسره میره دوچرخه سواری ولی زود بر می گرده. یه چند باری دختره میره از قاب بیرون. یه بارش با لباس خوشگل تر بر می گرده. دوسردامن نو شو با دستاش می گیره بالا و واسه پسر چرخ می زنه که ببین واست چی پوشیدم. یه بارش برمیگرده با دو تا بستنی. خلاصه میرن و میان. ولی بیشتر هستن تا نباشن.
یکم که بزرگتر می شن و یکی از این دفعات که سوار تاب می شن طناب پیدا می کنن، گره می زنن به چارچوب چوبی و بعد هرکی می اندازه گردن اون یکی. یه جور که انگار «اگه مال من نباشی مال هیچکی دیگه هم نباش». ولی داوطلبانه و باعشق و هیجان.
سالها می گذره و پیاده نمی شن. رو همون تاب بزرگ می شن، پیر می شن، می میرن. با هم. کنار هم. به خاطر هم.
تاب خالی هنوز تکون می خوره. طنابهای دار هم.
برلین - آگوست ۲۰۲۴If -- By Rudyard Kipling
If you can keep your head when all about you
Are losing theirs and blaming it on you,
If you can trust yourself when all men doubt you,
But make allowance for their doubting too;
If you can wait and not be tired by waiting,
Or being lied about, don’t deal in lies,
Or being hated, don’t give way to hating,
And yet don’t look too good, nor talk too wise:
If you can dream—and not make dreams your master;
If you can think—and not make thoughts your aim;
If you can meet with Triumph and Disaster
And treat those two impostors just the same;
If you can bear to hear the truth you’ve spoken
Twisted by knaves to make a trap for fools,
Or watch the things you gave your life to, broken,
And stoop and build ’em up with worn-out tools:
If you can make one heap of all your winnings
And risk it on one turn of pitch-and-toss,
And lose, and start again at your beginnings
And never breathe a word about your loss;
If you can force your heart and nerve and sinew
To serve your turn long after they are gone,
And so hold on when there is nothing in you
Except the Will which says to them: ‘Hold on!’
If you can talk with crowds and keep your virtue,
Or walk with Kings—nor lose the common touch,
If neither foes nor loving friends can hurt you,
If all men count with you, but none too much;
If you can fill the unforgiving minute
With sixty seconds’ worth of distance run,
Yours is the Earth and everything that’s in it,
And—which is more—you’ll be a Man, my son!
