"صورت سیلی خورده ی خواب زده"

من رفته ام با خواب
                            من خفته ام با شب
رستنی ها رستند سبز
                            من اما هنوز پی خورشیدی گمشده درخاک این پا و آن پامیکنم
 

من نپرسیدم هیچ
                           از شمار روزهایی که خواهم شمرد
                                               بی آنکه بدانم اعداد را اصلا پایانی نیست!
                          اما باز می گویی ام تو:
                          "گر تو نمی پسندی، تغییر کن قضا را" !  
****
"امید" باز آمدم
با دو چشم پر فریب ، نعره کشان
وحشی و سخت مردانه                                      
                                        فریاد می زند : های مرثیه سرای ، هلا ناتوان
                                        تو ای داغدار ویرانه تاریخ خود نوشته ات
                                        گر از خود دو پای رفتن هم نداری     

                           با من شو.

                                         با من باش،
                                                          که من اسبم، تنومند و رام
                                                          ترا بر گرده بنشانم و بالا کشانم
                                                          تافتح قلعه ها
                                                          تا فراز قله ها
                                                          تا فنا ، غرور و استغنا،
                                                          تا بد مستی عارفان ،
                                                          و تا مرگ.
تا مرگ،
چشم خواهم داشت ترا
تقدیس خواهم کرد خستگی هایت
آرزوهایت
پا بر زمین زدنهای کودکانه ات
( حتی بر آنچه که سهمی برایت ننوشته اند)

                                                ترا در بر گرده ام چنان چشم خواهم داشت،
                                                که مادر نوزاد را به آغوش،
                                                خادم رنجهایت
                                                پاسدار شیشه خوابهایت
                                                       
الا انسان بدان!
من آن پیامبرم
                  که گرچه خدایش با او کلامی نگفت
                  اما در ایمان امتش به  سرودهای  جبرائیلی
                  خود را به نبوت برانگیخت.

و ببین که نطفه شعرم
              در هزار شاعر باکره،
                                  آن هنگام که هیچ یک سرودنم را انتظار ندارند.

پس چگونه است که در یالم چنگ نمی زنی؟
در رسالت این پیر منجی،
چرا چنان مردد، چرا چنین بی ایمان؟

چه می گفتم من؟
هزاران بار پیش تر هم هیچ نگفته بودم
پاسخی نداشتم که هر دو قانع شویم.

تنها می دانستم که بر گرده هیچ اسب بالداری دل نباید بست
گویند بالهای هیچ یک خورشید را تاب نمی آورد.

هفتمین روز از یکی از همین سالها

مارچ ۲۸، ۲۰۰۶

خوابهای پراکنده: اکت شعبده باز

زن شعبده باز کوچک جثه و لاغری بود که اکت خیابونی ش تموم شد. سکه هایی که ملت واسش ریخته بودن و جمع کرد از دور و برش و ریخت جیبش. واسه امروز بس بود دیگه. خونه ش همون بغل میدون فواره دار بالای نخ دراز پرده ی قاب یه پنجره بود. قاب بلند ۵ ۶ متری بی شیشه بود. اصلا معلوم نیست کی و چرا تصمیم گرفته همچین چیزی نصب کنه کنار میدون. تازه نخ پرده آویزون پرده یی نداشت که بخواد بالا پایین کنه. اونم بی سبب بود. خلاصه ولی خونه زن ریز اندام شعبده باز بالای اون نخ بود. همه دار و ندارش اون بالا از نخ آویزون بود.

رفت بالا. مردم متفرق شدن ولی من یواشکی از دور می پاییدمش. همین جور که بالا می رفت ابزار و آلات شعبده بازیشو میدیدم که از زیر شلوار مشکی و چسبونش زده بیرون. همه چی رو با چسب کتونی بسته بود به ساقاش.

اون بالا که رسید دم یه قاب عکس که پرتره خودش بود توقف کرد. انگشت سبابه شو زد تو یه جعبه جوهر سبز استمپ و زد زیر عکس خودش. بعدشم امضاش کرد.‌ نه تنها خودشو تایید کرد که زندگیشو و امضا و تایید کرد. راضی راضی بود. چقدر آدم باید با خودش تو صلح باشه که عکس پرتره خودشو تو خونه آویزون کنه، چه برسه به اینکه بعد هر روز کاری بیاد و زیرش و امضای تایید بندازه. اونم وقتی همه چیت به یه نخ وصل باشه به معنی واقعی کلمه.

ریختم بهم.‌ که این پای کار هنریش و با چه افتخاری امضا کرد. کار هنری که این مدل زندگی کردنشه.‌ اون وقت من بی مایه ی بی ...

خوابهای پراکنده: جنگ جهانی یک و نیم

بین آلمان و انگلیس جنگ بود. حدود ۱۹۳۰. نه جنگ‌ جهانی اول بود نه دوم. جنگ جهانی یک و نیم بود. لندن متروکه و پر از لاشه ی خونه های قدیمی. من یه پرستار زن تنها و جا مونده تو یه بیمارستان مخروبه.

آلمان دست از بمبارون ورداشته بود و به یه تاکتیک جدید رو آورده بود. چون دیگه کسی نمونده بود بکشه جای بمب هرنیم ساعت یه بار یه نوزاد تحویل انگلیس میداد. از آسمون با چتر می ریخت پایین. ظاهرا دیگه رفته بود تو کثافت جنگ‌ اقتصادی. می خواست اینقدر جمعیت تولید کنه که از قحطی و گشنگی بمیرن. هی تقلا کنن و هی زندگی سگی کنن و هی تلف شن و باز هی بچه ی جدید بریزه سرشون.

 

اون روز من وامونده تو راهروهای خاکی و خالی بیمارستان پی صدای گریه نوزاد می دویدم. پیداشون کردم. یه اتاق پر نوزاد چند روزه. مث ساندویچ تو آلومینیوم رولشون کرده بودن و بغل هم روی یه میز بزرگ دراز خوابونده بودنشون. چیزی بین شم مادری و تعهد کاری می کشونمم سر میز. یکیشونو ورمیدارم و هق هق کنان از پله های شکسته و خاکی میرم پایین . کجا ببرمش؟ عذاب وجدان، پاهای پر ضعف غذا نخورده مو شل تر می کنه. چرا این؟ چرا یکی دیگه رو ورنداشتم؟ چرا همه رو ورنداشتم؟ از اینهمه کی رو کجا ببرم؟ چجوری غذا بدم تا نمیرن؟ آرزو می کنم من زودتر بمیرم تا این بچه. تجربه ی دو مرگ ظرفیتی می خواد که من ندارم. 

فوریه ۱۷، ۲۰۲۵

خوابهای پراکنده: نقشه ی نصفه

من و مامان قم بودیم و ماشینو گم کرده بودیم و سرگردون تو خیابونا. کلا هرچی می تونست غلط پیش بره غلط رفته بود. از جمله اینکه من نابغه موبایلو تو ماشین جا گذاشته بودم. دیگه چیزی نبود باهاش نقشه چک کنم. مامان ولی اون موبایل گوشکوب قدیمی شو داشت. هیچی ش کار نمی کرد ولی. گوگل مپ و که روش باز کرده بودم فریز شده‌ بود بس که سی پی یوی این بیلبیلک قدیمی و کند بود. خسته شدم. شاکی قاب شیشه یی موبایل و کندم و نقشه گوگل مپ و از زیرش کشیدم بیرون. یه تیکه کاغذ تا کرده بود. تای نقشه رو باز کردم. یه نقشه ی بزرگتر شد. تازه بعضی جاهاشم می شد رو هاپیرلینکها کلیک کرد رو همون کاغذ (هرچند هیچ اتفاقی نمیافتاد). یه لحظه بارقه امید‌ توم حلول کرد. که لااقل نقشه یی هست و یه جوری راهو پیدا می کنیم. طبق رصد من، ما یه جا نزدیک نوک دست راست بالای کاغذه بودیم. حدس می زدم ماشین یکی دو کیلومتر شرق تره. کافی بود یه تای دیگه از نقشه رو باز کنم تا راهو ببینم. ولی تایی در کار نبود. تصور اینکه این نقشه کاغذی مث دیجیتالیش جادویی ه و تا ابد میشه ازش تا باز کرد احمقانه بود. اینم به هیچ دردی نخورد. 

 

نشستیم لب جوب تا شاید ماشین خودش بیاد مارو پیدا کنه. ماشین ما اهلی و بامرام بود. مث ژیان چاق و لاغر. 

اما... نیومد.

من و مامان هنوز لب جوبیم تو قم. اگه کسی اینو می خونه بیاد مارو ورداره.

فوریه ۱۷، ۲۰۲۵