همه چی تاریخ انقضا داره. خوشمون بیاد یا نیاد. با صمد(۱) موافقم. مث شیری که یه روز ترش میشه بالاخره. مهم به موقع سرکشیدنشه. به قدر کافی. تا قطره ی آخر. قبل اینکه ترشیش بیاد زیر زبونت و بشه آخرین خاطرت از مزش. جای هممون، احساساتمون، حرفامون، قدم زدنمامون زباله دان تاریخه در نهایت. ما میریم و تنها چیزی که می مونه خاطره ی طعم اون شیر ِ. و طعم فقط از شیر نیس. طعم تجربه ی مشترکیه از مزه و کِی و کجا و با کی و با چه درجه از خواستن. اینکه به موقع خوردیم و به اندازه کافی خوردیم. اینکه با ولع و هوس انگیز سرکشیدیم یا اینقدر مس مس کردیم و بوش کردیم و تاریخ انقضاشو صد بار چک کردیم که هیجان بی مهابا ریختن خنکاش تو گلو و شره کردنش رو چونه و پیرهن ضایع شد. چی خوردیم مهم نیس. چطور خوردیمه که ما رو "ما" می کنه و اون شیر و "شیر".
(۱) صمد بهرنگی می گه:
بالاخره در زندگی هر آدمی ،
یک نفر پیدا می شود که بی مقدمه آمده ...
مدتی مانده ؛
قدمی زده و بعد اما بی هوا غیبش زده و رفته ...
آمدن و ماندن و رفتن آدم ها مهم نیست ...
اینکه بعد از پایان رابطه ،
روزی روزگاری ...
در جمعی حرفی از تو به میان بیاید ،
آن شخص چگونه توصیف ات می کند مهم است ...
اینکه بعد از گذشت چند سال ،
بعد از تمام شدن احساس تان به هم ،
چه ذهنیتی از هم دارید ، مهم است ...
اینکه آن ذهنیت مثبت است یا منفی ...
اینکه تو را چطور آدمی شناخته، مهم است ...
به عنوان یک آدم خوب از تو یاد می کند یا بد؟
می گوید بچه ای و رفتارهای کودکانه داری ، یا نه ،
منطقی هستی و می شود روی دوستی ات حساب کرد؟
می گوید دوست خوبی بودی برایش یا مهم ترین اشتباه زندگی اش ...
خاطرات خوبی از تو دارد یا نه ، برعکس ...
مبهم ترین روزهای زندگی اش را با تو تجربه کرده.
به گمانم ذهنیتی که آدم ها برای هم به یادگار می گذراند از همه چیز بیشتر اهمیت دارد ...
dashtam fekr mikardam che jaleb ke to do ta do ta minevisi, man nemitunam. engar har shekam dogholoo mizay. ..hala fekr mikoni chi bege age roozi roozegari tu ye jami harfe to shod o azat raje behet porsidan? shit!
ReplyDeleteفکر نکنم خوب بگه. می گه پر از ابهام بود و دهنشو این ابهام صاف کرد. که حق هم داره.
Delete