Sour Silence

 

 

In the thick of the woods
Sour silence in the mouth

A rising cold from the evening breeze
leaves a line of tears and fleets

Ahead is a plain
Grave is the pain

I say to myself quietly

How empty my heart is
like this environs

 

 در انبوه خامش بیشه

 سکوتی گس در دهان  

 

خیزشی سرد از نسیم عصر  

خطی از اشک می گذارد ومی گریزد   

 

پیش رو دشتی  

در سینه دردی  

 

 به خود می گویم آهسته:  

چقدر دلم مثل این دور و بر هست خالی

 

با الهام ازچیزی که ۱۵ سال *بعدش* از این شاعر چینی خوندم

Wang Wei: Deer Park

鹿 寨

空 山 不 见 人
但 闻 人 语 响。

返 景 入 深 林
复 照 青 苔 上。

Lu Zhai

Kong shan bu jian ren
Dan wen ren yu xiang。

Fan jing ru shen lin
Fu zhao qing tai shang。

Deer Park

Empty mountains: no people seen
Yet one can hear the echoes of people’s words

Reflected light enters deeply into the forest
Illumination again: going to the green moss.

 

https://www.learnancientchinesepoetry.org/2016/10/22/wang-wei-deer-park