دکون زیبایی

بالای تپه ی سنگی:

دشتهایی چه فراخ..

گل زنگوله یی محجوب و سر بزیر.

به رنگ آبی لاجوردی.

گلها مغازه ان. با تابلوی نئون چشمک زن و موزیک بلند. که مشتری رو به داخل دعوت می کنن. قشنگیشون به اندازه ی سهم سرویسیه که ازت می گیرن. نه بیشتر. قشنگیشون قد میل به بقاس.

Co. Clair, Ireland

سوال و جواب

نوشت:‌ 

از چی بیشتر از همه چی می ترسی؟

۱۰ سال بعد نوشتم: 

من از شورای خدایان ترس می ترسم. از خدای قطعیت که راه ‍پرسش رو مین گذاری کرده. از خدای خود فریبی که ما رو با چیزی که نیستیم قانع و تباه می کنه. از خدای حسرت راههای نرفته و کارهای نیمه تموم و عشقهای در رحم سقط شده بر سر بستر مرگ. از خدای معامله و چونه زنی با عظمت وحشتناک آفرینش بر سر هوسهای ناچیز. و در آخر از خدای مرگ که خدای خدایان ترسه. که همواره با فرکانسی بم و ممتد استخوونهای تنو از فکر به عدم می لرزونه.

 

در جواب سوال تو دوست عزیز، سهیل.