خوابهای پراکنده: نبولا با طرح فرش ایرانی

یه موبایل تازه خریده بودم. واسه تست کردن دوربینش کرفتمش سمت آسمون شب و هی زوم کردم. زومش ته نداشت. رسیدم به جایی که پخش مستقیم تولد یه نبولای (Nebula) نسبتا جوونو دیدم. نفس گیر قشنگ و عظیم بود. یه رینگ طلایی دورش با نقشهای فرش ایرانی. رنگارنگ. طرح لوتوس ایرانی وRosette داشت غبار انفجارش.

پا شدم و هی کشتی گرفتم با انواع و اقسام AI ها و نشد اونی که دیدم بشه. حالا شما فرض کن یه چیزی تو این مایه ها:

 June 7, 2025

 

خوابهای پراکنده: فیلسوفان سر میز ناهار

به اتاقی وارد شدم که نباید می شدم. ۷ ۸ تا آدم توش بودن که ظاهرا به خودشون می‌گفتن فیلسوف. من در اشتباهی رو باز کرده بودم و با دمپایی اومده بودم وسط یه بحث سنگین فلسفی.‌ اینو از سکوت ناگهانی و سنگینی که صدای در باز کردن باعث شده بود فهمیدم. نگاههای با افاده و پرقضاوت که تو اسکل اینجا چیکار می کنی‌؟ به روی مبارک نیاوردم. رفتم نشستم سر میز. بغل دستی گفت ببینم کف دستتو. دست راستو آوردم بالا نشونش دادم. روی کف دست انگار نقشه ی جغرافیا بود. با جزیره های نمکی که هیچ موجود زنده یی رو تو خودشون تحمل نمی کردن. با ناخن سبابه روشون خراش داد. بی حس بودن. می خواست ببینه آخِ موجود زنده یی در میاد از اون جزیره ها یا نه. مث اینکه مجوز نشستن سر اون میز کویر داشتن کف دست بود. صدایی در نمیومد از جای خراش ها. امتحانو پاس کرده بودم. رو صندلی راحت تر جابجا شدم و اونام به بحثشون ادامه دادن.

موضوع بحث این بود که اگه سر این میز گرد به تعداد همه بشقاب غذا بذارن ولی به تعداد کافی قاشق چنگال نباشه چجوری همه می تونن همزمان غذا بخورن بدون اینکه کسی بیکار بمونه. مشکل اینجا بود که طرف راست همه بشقابها فقط یه چنگال بود و طرف چپ همه بشقابها فقط یه قاشق. واسه غذا خوردن به هردوش نیاز بود. اگه مثلا من قاشق چنگال و ور میداشتم نفر چپ و راستم یا قاشق کم میاوردن یا چنگال. پس باید می شستن تا من کارم تموم شه با غذا تا بتونن غذا بخورن. حالا اگه یکی تصمیم‌ می‌گرفت تا ابد کش بده غذا خوردنشو احتمال سَقَط شدن بغل دستی هاش زیاد می شد. بحث این بود که آیا میشه تو این شرایط راه حلی پیدا کرد که عدالت رعایت شه و کسی از گشنگی نمیره.

بشقابو ورداشتم و با دهن و زبون هرت کشیدم غذا رو بالا. فیلسوفا مث گاو مبهوت نگاه می‌کردن. این‌همه بی کلاسی تو اون اتاق سابقه نداشته. پاشدم دهنمو پاک کردم و از اتاق رفتم بیرون. حیف نون که جلوی اینا میذارن با این مغزهای بیکار و بدرد نخور. حیف نون. حیف جون. حیف‌ وقت.

خوابهای پراکنده: جنازه پتوپیچ

جنازه ی پیچیده شده توی پتوی به رنگ آبی آسمانی. حمل فقط ازطریق شناور کردنش تو رودخونه ممکنه بس که سنگینه. رودخونه طویل‌ اما‌ باریک و کم عمقی که قراره به دریا بریزه. می گن سنگهای چند تنی اهرام ثلاثه روهم مصری ها همین جوری از کیلومترها اون ور تر آورده بودن سر سایت. با کشوندنشون تو رود نیل. پس دیگه یه جنازه چند ده کیلویی رو حتما باید بشه اینجوری کشوند به دریا.

من تا کمر تو آبم و سر پتو رو می کشونم رو آب. جنازه هنوز زنده اس. اما شکایتی نداره. حتی همکاری هم می کنه با شل کردن خودش که راحت تر سر بخوره رو آب..

 

می رسیم به اونجا که رود قراره بریزه به دریا. اما انتهای رود بن بسته. یه فاصله ۲۰ ۳۰ متری هست بین انتهای رود و اول دریا. یه ساحل شنی با یه دیواری که رودخونه رو از دریا جدا می کنه. دیواری که از دو ور تو عرض رفته تا بی نهایت. اما یه در کوچیک داره که بازه. جنازه رو از در رد می کنم. 

 

حالا نوبت مرحله بعده: کشوندنش تا وسط دریا. 

 

دست و پایی به آب زدم. یخ بود. نمی شد. فکر خودم نبود زیاد. جنازه سردش می شد. حتی با همون پتویی که دورش پچیده بودم. 

 

بین دو چیز گیر کردم: اینکه ماموریتو به درستی تموم کنم و برم تا وسط دریا و جنازه رو اونجا ولش کنم، اما به قیمت ریسک کردن جون خودم وسط طوفان و زجرکش کردن این بدبخت تو آب یخ؛ و یا اینکه همونجا ولش کنم تو ساحل، که می شد شکست عملیاتی واسه من و خطر جدی خشک شدن جنازه و گندیدنش رو شنها.

 

در نهایت تصمیم گرفتم همونجا بذارمش رو شنها. اما برنگشتم. موندم پیشش با یه سطل. که هی برم آب بیارم بریزم روش خشک نشه. مث نهنگی که برای خودکشی اومده ساحل و مردم با ریختن آب نمیذارن بمیره. فقط این بار این من بودم که با پای خودم نهنگمو واسه خودکشی آورده بودم ساحل. یه نهنگ ساکت و خجالتی که روش نمی شد از مرگ حرف بزنه. نهنگی که برعکس همه نهنگها از لابلای درختا و سنگها به ساحل موعود رسیده بود.

 

این نهنگ یه روز نوزادی بوده که مثل موسی مادرش اونو به امنیت نیل سپردتش. به امید اینکه این مسیربه آرامش دریا و بچه ش ختم شه. جایی که وسعت کافی واسه تاختن و کشف و کنجکاوی داشته باشه. و حالا، بعد از سالها کلنجار رفتن با سنگهای تیزاین رود تنگ و به گل نشستن های پیاپی، از جنگیدن دست کشیده. رود شده یه زندان دراز و طویل. و بن بست. و انتهاش ساحل خشکی که جای آغاز، پایان همه ی رویاهاس. از اون مادر خبری نیست. شاید من جنازه کش سطل به دست بیشتر واسش پدری کردم تا اون مادر مادری.

"صورت سیلی خورده ی خواب زده"

من رفته ام با خواب
                            من خفته ام با شب
رستنی ها رستند سبز
                            من اما هنوز پی خورشیدی گمشده درخاک این پا و آن پامیکنم
 

من نپرسیدم هیچ
                           از شمار روزهایی که خواهم شمرد
                                               بی آنکه بدانم اعداد را اصلا پایانی نیست!
                          اما باز می گویی ام تو:
                          "گر تو نمی پسندی، تغییر کن قضا را" !  
****
"امید" باز آمدم
با دو چشم پر فریب ، نعره کشان
وحشی و سخت مردانه                                      
                                        فریاد می زند : های مرثیه سرای ، هلا ناتوان
                                        تو ای داغدار ویرانه تاریخ خود نوشته ات
                                        گر از خود دو پای رفتن هم نداری     

                           با من شو.

                                         با من باش،
                                                          که من اسبم، تنومند و رام
                                                          ترا بر گرده بنشانم و بالا کشانم
                                                          تافتح قلعه ها
                                                          تا فراز قله ها
                                                          تا فنا ، غرور و استغنا،
                                                          تا بد مستی عارفان ،
                                                          و تا مرگ.
تا مرگ،
چشم خواهم داشت ترا
تقدیس خواهم کرد خستگی هایت
آرزوهایت
پا بر زمین زدنهای کودکانه ات
( حتی بر آنچه که سهمی برایت ننوشته اند)

                                                ترا در بر گرده ام چنان چشم خواهم داشت،
                                                که مادر نوزاد را به آغوش،
                                                خادم رنجهایت
                                                پاسدار شیشه خوابهایت
                                                       
الا انسان بدان!
من آن پیامبرم
                  که گرچه خدایش با او کلامی نگفت
                  اما در ایمان امتش به  سرودهای  جبرائیلی
                  خود را به نبوت برانگیخت.

و ببین که نطفه شعرم
              در هزار شاعر باکره،
                                  آن هنگام که هیچ یک سرودنم را انتظار ندارند.

پس چگونه است که در یالم چنگ نمی زنی؟
در رسالت این پیر منجی،
چرا چنان مردد، چرا چنین بی ایمان؟

چه می گفتم من؟
هزاران بار پیش تر هم هیچ نگفته بودم
پاسخی نداشتم که هر دو قانع شویم.

تنها می دانستم که بر گرده هیچ اسب بالداری دل نباید بست
گویند بالهای هیچ یک خورشید را تاب نمی آورد.

هفتمین روز از یکی از همین سالها

مارچ ۲۸، ۲۰۰۶